- kim okşayacak yalnızlığımı…-

Sütten kesilen şiirlerimi kim emzirecek yokluğunda
Kim karanlık perdeyi çekip arıtacak göğsümü
Say ki memlekettin içimde
Çeker saçlarını içime koklardım kekik niyetine
Gezerdik dağlarında, umarsız korkuları yıldızlara fısıldayıp
Ürperirdi içim kaçıp gideceğinden
Irakları yakın bilen yarenlikten ne kaldı geriye
Cılız mısraları açlığa terk edişin reva mı
Canhıraş kavgasına döktüğümüz sitemler
Çözülen buzullardan eriyik döküyor tenime
Çağlayıp gürleyen bakışlar sönük
Dilde keder, gözde buğudan bir saray
Şanına adanmış emekler yola dönmüş
Uğruna düştüğüm pusulardan çıkmışım da yara bereyle
Ötelenmek boğmuş tek damlasında
Bir ayrılıktan çok daha fazla kan döküldüyse şayet
Şayet serzenişler tükenmiyorsa onca kayıtsızlığa inat
Kendi tesellime omuz verip
Dağlara emanet etmeliyim yarayı
Onca yıl taşınmış hüznü_mü öksüz mü bildin
Tanıdık sokaklarda bulurum adresini, eski neyse
Yüz görümlük gülüşe kimse telaş etmez artık
Açlık başımın çaresidir eriyip giderken ömür
Kaygımsa şayet son arzumda
Kim karanlık perdeyi çekip arıtacak göğsümü
Sütten kesilen şiirlerimi kim emzirecek yokluğunda