Biz seninle hiç büyük harflerle konuşmadık,
 Cümlelerin sonuna ünlem de koymadık.
 Sadece, çayın soğumasını beklerken
 Masadaki örtünün desenini ezberledik.

Herkes bir yere yetişiyordu oysa dışarıda,
Herkesin acelesi vardı ölmek ya da sevmek için.
Biz duruyorduk.
 Durmak, o gürültüde en büyük eylemdi,
Kimse fark etmedi.

Sen giderken arkandan su dökmedim,
 Sadece kapının kolundaki sıcaklığın
Yavaş yavaş metalin soğukluğuna dönüşmesini izledim.
 Ayrılık dedikleri bu olsa gerek:
Birinin el izi silinirken,
O boşluğun şeklini alması insanın.

Ne o şarkılardaki gibi yandık,
Ne de küllendik ulu orta.
 Sadece çekmecede unutulmuş gümüş bir kaşık gibi,
 Havayla temas ede ede,
 Sessizce, kendiliğimizden karardık.