bu kör karanlığın içine 
ve o paslı çığlığa
bir rüzgâr esiyor
suskunluğun küf avlularına
suçluyuz kim öldürüyorsa 
kuyuların geceye fısıldayan 
ve mezar taşına bir karanfil 

gittim oradaydı 
yurtsuzluğun o sürgüne ölümü
ve çocukların kuş yüreği
sesi titrek telaşıyla parçalanmış 
onu bir ekin tarlasında
ve bir bıçak gibi kemiğe 
kendini boğazlıyor yaraya tuz

eski bir çan kulesinin hüznüdür
masumiyetin temize çıkarmaya 
dağılan o zamana resetlenen tarihi
ve kırık aynalara kışa hazırlanıyor 
ten beyazına nar lekesi 

vadide uyuyanlar için
kum saatini ayarlıyorum 
buğul bir sis lambasının ışığında 
ve sessizliğe yas tutan ağaçlara 
şiirin yurdunda ben o ateşle 
gömdüm toprağa bir ceset gibi 
utanç fotoğraflarımı