Nöbet yerini terk ediyor dolunay Eskimiş fotoğrafta yüzüm çok kederli Belli ki hiç sevmiyor hayat beni, Bu çağın adamı değilim!.. Çok acımasız davranıyor anılar Çoğu ne gece bilir ...

Ben mükemmel bir düşüşüm Yalınayak gezmelere, yağmurlu camlara Film şeritlerine Adımlarımdan tanındığım yerde kartvizitlere yer yok “Allah’ın belası adamlar Allah’ın belası hayatla...

yas tutmaya anca asılı hırka görünce başlanır hırkayı görünceye dek fatiha’yı aksatmadım amenna hırkanın sahibi vardı elleri nasıl kalaylı ben de sünnet diye tuttum avucuma kına ya...

- kim okşayacak yalnızlığımı…- Sütten kesilen şiirlerimi kim emzirecek yokluğunda Kim karanlık perdeyi çekip arıtacak göğsümü Say ki memlekettin içimde Çeker saçlarını içime koklar...

- öykündükçe öykünen…- Şan, şöhret yüzündeki gülle kandırılınca Çukuruna ömür veren bir sanrı doğar Çoğalır hatta Sefil geçmişine perde çekip (biraz da) Kitlesel ölümler takviminde...

/şiir okunduğu an gerçekleşiyor olacaktır/ Benim babamın aklımda kalan beylik sözleri yoktur Adımda İsa değil zaten Artık gevelemiyorum, beklemiyorum anlaşılmasını da İki elim yaka...

şimdi sorarlarsa göğe bakarak söylerim adımı. çünkü biliyorum: rüzgâr, dağlara hangi dilden değerse orada başlar vatan gece geliyor bazen, büyük ve sessiz. ama biz karanlığa masal ...

ey karanlığın mürekkebi çünkü bir mezar kadar dar bazı sözcükler  sesi kalmış duvar aralarında ve bir anne bir çocuğun  adını unuttuğu  dilimi koparıyorum zamanın&nb...

bu kör karanlığın içine  ve o paslı çığlığa bir rüzgâr esiyor suskunluğun küf avlularına suçluyuz kim öldürüyorsa  kuyuların geceye fısıldayan  ve mezar taşına bir k...